قورباغه ته چاه

قورباغه ته چاه

آرشیو

آموزش زبان انگلیسی در خواب با ضمیر ناخودآگاه خود به آسانی زبان یاد بگیرید	تکنیکهای تست‌زنی در کنکور آموزش ویدیوئی کشف گزینه صحیح (مهندسی معکوس)
X تبلیغات در بلاگ اسکای


سه شنبه 30 تیر ماه سال 1388

صد سال است که در این وبلاگ چیزی ننوشته ام. همه چیز اینجا بوی گند میدهد. اما نمیشود ننوشت. همه غمهایم را میخواهم اینجا بریزم روی هم تا همدیگر را بجوند و چیزی برای من نماند. صدای ظریفش را که آن توده الکترونیک کوچک بلند میکند قلبم میزند. اما کمتر از یک هفته مانده است و این توله سگ رنجور هنوز آن قدر قدرت ندارد که بتواند داد بزند.
03:35 AM \| علی \| نظرات [0]


جمعه 14 اردیبهشت ماه سال 1386
به غمزه مساله آموز صد مدرس شو/ اغواگری نوشته بودریار
خبر انتشار مجازی کتاب "اغواگری" بودریار، درمیانه طرح مبارزه با هر چیزی که نه به اغوا، که به میل دلالت میکند کمی طعنه آمیز است و ناراحت کننده و فاصلهها و تضادهای سرزمین غیورمندان پرگهر را بیشتر آشکار میکند. کتاب ترجمهی امین قضایی، از فعالیت قدیمی دانشگاه فردوسی است که البته تا به حال حتی ندیدهامش و او را بیشتر از مجموعه مجلههای یک صفحهای و بعدها مجله نگاه تازه میشناختم. البته زمانی که دانشجوی فردوسی بودم، حط خیلی پررنگتری میان من و مجموعه فعالین سیاسی فردوسی بود. ولی الان احساس نزدیکی بیشتری با این دوستان اکثراً ندیده و نشناخته میکنم. امین قضایی را بنابراین بیشتر از وبلاگش میشناسم که نکتهی اصلی که توجه من را به خودش جلب کرد، نه محتوای مطالب، که نثر فوقالعاده جذاب و البته کاملاً غیرخنثی و تیز آن بود. چیزی که خود نوشته را، فارغ از محتوای آن به یک کنش سیاسی تبدیل میکرد و زمان خواند متن واقعاً نیازی به دانستن معنای نوشته وجود نداشت. قواعد کلمات خودشان همه کار را میکردند. و حالا امین قضایی کتاب ترجمه کرده است. اغوا، مطلبی است که گذشته از نگرش نمادین بودریار به آن، و در فرم بی واسطهی ان نیز جای بحث زیادی دارد. اغوا همزمان تصویر زن به عنوان موجودی فاقد جذابیت و جنسیت، که موظف است همانند مرد باشد و در بدون داشتن حریم خصوصی، برای ارتقای جامعه بکوشد را زیر سووال میبرد( و اتفاقاً این تصویر هر روز محبوبتر میشود) و از سوی دیگر در مقابله با تصور سنتی به عنوان موجودی که نباید دیده شود برمیخیزد. کتاب بودریار، همانند همان چیزی که از او انتظار میرفت، شورش دیگری علیه ابر روایتها(و در این کتاب قوانین) است. جایی که در آن میل و معنا به عنوان ابرروایتهای سازندهی قدرت/مرد باید در پیشگاه اغوا/بازی/زن قربانی شوند تا کورسویی به رهایی ایجاد شود و البته تمام این سناریو در دنیای پست مدرنی میگذرد که در آن تلویزیون، اینترنت و روزنامهها جنسیت( و شاید هر چیزی) را پیشاپیش نابود کردهاند. کتاب البته از خوش خیالیهای رایج در گفتار فلسفی پست مدرنیسم و نوستالژی بی مزهاش برای دوران بدویت، خالی نیست و همچنین چیزی گاهی نوعی اغراق در توصیف همه چیز در آن دیده میشود. گویی هیچ عیبی و ایرادی در تمامی مکانیزمهای اینجهانی وجود ندارد و تصور زندگی در دنیای الفها را در انسان زنده میکند. با این همه این کتاب و انتشار ن، به خصوص در این دوران، گام بسیار بزرگی است. ایدهی جهان بدون ابرروایت، اولین گام برای هر نوع کنش رادیکال محسوب میشود و هر گرایشی به هر نوع از ایدئولوژیهای همه فن حریفی که برای تمام مشکلات ما راه حلی در چنته دارند، محافظه کاری است. و مطرح کردن اغواگری به مثابه نوعی قاعده در برابر ابرروایت، در واقع چیزی جز تاکید دوباره بر اهمیت فردیت، ناهمسانی نیست. این کتاب تکرار همان مکررات، ولی از سوی ذهنی تیزبین و به زبانی تازه نیست. ولی آیا همین زبان تازه، همان امتداد اغواگری نیست؟ شکستن گفتمان هگلی و صحبت کردن از همان مطلب به زبانی تازه، نوعی اغواگری است. اغواگر لباسهایش را یکی یکی درمیاورد. حالا دیگر به زبان دیگری صحبت میکند، میرقصد. خواندن این کتاب توصیه میشود. از این جا دانلود کنید. پ.ن: اینترنت داخل اتاق فیلتر شده است. هنوز نمیدانم چه اتفاقی واقعاً در امیرکبیر افتاده است. امیرکبیر اگر فلج شود که حالا شده . . .همه چیز زیرزمینی میشود. شاید هم بد نباشد
8:47 PM \| علی \| نظرات [0]


یکشنبه 22 مرداد ماه سال 1385
مسدّس
یک روز خنک تابستانی- که معلوم نشد چرا آسمان دلش برای ما به رحم آمده بود- بالاخره دستش را گرفتم. تا آن روز نمیگذاشت. لبش را ورچید. ولی آن روز هوا خیلی خوب بود. روز خوبی هم داشتیم. صبح رفتم دم در مدرسهاش و با هم تا اینجا امدیم. ماموری هم نبود که دلچرکینمان کند و مادرش یک قبیله خاله و عمه همراهمان نکرده بود. حتی صبحش خیلی پر دل و جرات بودیم و تا نزدیکهای حرم رفتیم. پیاده از وسط تونلهای کاشیکاری شده رد شدیم که واقعاً شبیه دروازه بهشت بودند و سرم گیج میرود وقتی که این اسلیمیهای پایانناپذیر را میبینم که کش و قوس میآیند و ما را سمت آخر تونل هل میدهند و داخل بهشتمان میکنند. فکر میکنم به خاطر همین تونلهای آسمانی بود که گوشهی چادرش را گرفتم و کشیدمش به سمت خیابان. داخل حرم هم که بشویم، توی شلوغی خیلی کارها میشود کرد، بدون اینکه نیازی به لب ورچیدن باشد. نمیدانم گاهی که شلوغی کنترلم را از من میگیرد وکارهایی میکنم، او نمیفهمد یا به رویش نمیاورد. به نظرم بعید است که نفهمد. من با چهارستونم بدنم او را حس میکننم. اوهم باید بفهمد. اگر چند لحظه بیشتر طول بکشد، کمی عضلات باسنش را جمع میکند. گاهی البته این کار را ناخوآگاه انجام میدهد. برای همین نمیتوانستم مطمئن باشم که فهمیده یا نه. یکبار همینجوری ناخودآگاه باسنش را جمع کرد و چادرش بین دو تا کپلش ماند. حواسش نبود. هر وقت خیلی دروغ بگویم حواسش میرود و چشمانش محو میشوند و لبخند گنگی میآید روی لبش و دلم برایش میسوزد. آن روز هم حواسش نبود. چند نفر که رد شدند نگاهشان خیره ماند و خوشم نیامد. دستم ناخودآگاه سمت باسنش رفت تا پارچه را دربیاورم. انگشتانم که گوشت نرم را لمس کرد یک لحظه سرم تیر کشید. ولی کاری نکردم آرام چادرش را درست کردم. نگاهش را آرامتر از دست من که دل نمیکند از سمت من برگرداند. برایش توضیح دادم چی شده. ولی این بار مطمئن بودم که باور نکرده. ولی معمولاً حرفی نمیزند. ولی آن روز داخل شروغی حرم نشدیم. ناهار را همان جاها خوردیم. دور حرم همه جور رستورانی هست. کمی بگردی جای خوبی پبدا میکنی.ولی جایی که ما رفتیم رستوران عجیبی بود. دم در یک هتل که رسیدیم دربانی به ما تعارف کرد که داخل شویم. لهجهاش آنقدر دلنشین بود که ما دوتا حتی فکر نکردیم که این لهجه مال کجاست. دیوارهای داخلی هتل خیلی بلند بود و شاید سه طبقه ساختمان میشد. ساختمانی شش ضلعی بود که دور تا دور را کاغذ دیواری زرشکی زده بودند و داخل هتل که میشدی عوض لابی، رستوران بود. قیافهی مدیر هتل با همان دربان دم در هیچ فرق به خصوصی نداشت، جز همان تفاوتهای عادی که بین ماها فرق میگذارد. ولی اگر آدم بیدقتی به آن دو نفر نگاه میکرد ممکن بود با هم اشتباهشان بگیرد، نمیدانم این خوب است یا نه. ولی در آن رستوران که همه چیز عجیب بود این شباهت کمی نگرانم میکرد. میز بغلی ما سه نفرعرب بودند که خندههای عجیبی داشتند. انگار که موظف بودند برای نشان دادن خوشی بخندند. من را یاد دوران دبیرستان خودم میانداختند که شوخیهای وقیحانه را با این جور خندیدین جواب میدادم که همه بدانند من چقدر بی باکم و البته بعداً فهمیدم که خیلی رو بازی کردهام و همه میدانند که من واقعاً چطور آدمی هستم. نگاه کردن به عربها معذبم میکرد. من را یاد همان خاطرات ناخوشایند میانداختند. نگاهم را برگرداندم سمت جمعیت 13-14 نفرهی پیرزنهایی که به طرز غیرقابل آوری کند بودند و داشتند سوپ میخوردند. تصور این موضوع که چقدر طول میکشد که همهی غذایشان را بخورند وحشتناک بود. نمیدانستم آیا فقط قرار بود سوپ بخورند و یا بعد نوبت برنج هم میرسید. کاش برایشان عدس پلو بیاورد، وگرنه اگر خورشتی، کبابی چیزیباشد قاشق به قاشق لقمه درست کردنشان من را دیوانه میکرد. این را به زهرا گفتم. لبش را ورچید و دعوایم کرد. سخنرانی کوتاهی در مورد واجب بودن احترام سالمندان برایم ترتیب داد و من هم البته گوش کردم. مدیر هتل داشت با عربها میخندبد و دربان به حرفهای یکی از پیرزنها گوش میداد. شاید هم برعکس، چون خیلی معلوم نبود که کی مدیر است و کی دربان. یکی از عربها با دربان با مدیر هتل سمت پیرزنها رفتند و با هم صحبت کردند. یکی از پیرزنها چیزی گفت که چند دقیقه طول کشید و بعد ناگهان زد زیر خنده. پیرزنهای دیگر هم به همان کندی غذاخوردنشان شروع کردند به خندیدیدن. عربها هم که باید ثابت میکردند چقدر بشاش هستند یکی دیگر از خندههای اغراقآمیزشان را شروع کردند. احساس ناخوشایندی بود. همه میخندیدند جز من و زهرا که داشت با گوشت خورشتاش کشتی میگرفت. من در این ناکجاآباد بااین زهرای بیچاره چه کار میکردم؟ اصلاً اینجا کجاست؟ سر غذا خیلی حرف نزد و این تنها کمکی بود که به من کرد تا بتوان رستوران مسخره را تحمل کنم. بعدازظهر یک سر رفت خانهشان تا ساعت 6-5 دوباره بیاید. من نمیتوانستم تا خانهمان بروم. دور بود. همان جاها ولو شدم روی چمنها. آن موقع، آن ساعت، هنوز روز خوبی نداشتم. سرخورده بودم و فقط دلم به هوای خنکی که شهرمان را پر کرده بود خوش بود و باد دلانگیزی که همه را مست میکرد. خنکی باد که به صورتم میخورد سرحالم میکرد و فکرم را به حال خودش رها میکرد و شب وحشتناکی را که دیشب داشتم به خاطرم میآورد که پنجرهها با صدای باد وباران به هم میخوردند و خواب ازمن گرفته بودند. سالهای دور، روزهای توفانی تفریحی بیشتر از این نبود که از پنجرهی زیرزمین خیابان شلوغ را نگاه کنم و به زنانی که جنگشان با یاد تمامی نداشت. باد زیر مانتوهای کوتاه و بلند و تنگ و گشاد و چادرها میچرخید و همه چیزی را که بود، کمی دقیقتر میکرد تا تخیلم بهتر کار کند.بهترینش مال یکی از روزهای آخر اسقند بود و زن چادری 27-28 سالهای که رد میشد، فقط یک دامن زیر چادرش داشت که باد با آن هم درافتاد. گاهی فکر میکنم که زهرا هم پاهایش به آن قشنگی هست یا نه. ولی نمیشود فهمید. هیچ چیزنمیشود فهمید. حتی اگر یک روزی از کنار پنجرهی زیرزمینم رد شود و من فقط میتوانم یک شلوار پارچهای گشاد ببینم. گاهی دوستش دارم. گاهی دلم برایش میسوزد. گاهی ازش بدم میآید. توی شلوغی عاشقش میشوم. یکبار توی اتوبوس کنار هم بودیم. سر ظهر بود و حتی بلیت هم توی جیبمان نبود. یواشکی سوار اتوبوس خیلی شلوغی شده بودیم. خودم را آرام بهش چسباندم. یک لحظه کمی خودش را جلو کشید. ولی من نمیتوانستم فکر کنم که حرکتش از ناراحتی هست یا نه. خودم را جلوتر بردم. دیگر حرکت نکرد. به ایستگاه که رسیدیم، یکی از این زنهای چاق و خپکیِ نادان موقع پیاده شدن تنهی محکمی بهش زد. سمت من پرت شد. این اوج باشکوه طولانیترین تماس بدنهایمان-از پشت انبوهی نخ نایلونی- در تمام این مدت بود. برای اولین بار احساسش کردم. مثل خاطرهای از بچگیهایم بود که گنجشکی را زنده گرفته بودم و توی دستم قلبش تند تند میزد. باد خنک کماکان میوزید. آدمها خیلی کم شده بودند. پیرزنهای کند هتل داشتند عرض خیابان را طی میکردند و به سمت حرم میرفتند. خیابان را بند آورده بودند. دلم هوس کرد که بروم دم خانهی زهرا منتظرش باشم. یا شاید بهتراز آنجا دنیالش کنم ببینم چطوری میآید سر قرارمان. مدر هتل یا شاید دربانش از دور میامد. به نظرم رسید که دوباره داخل هتل شدهام و نزدیک بود اشکم دربیاید وقتی فهمیدم که دارد میاید با من صحبت کند. کنار من نشست و صحبتهای مبتذلی را در مورد زنها شروع کرد. وقتی میگویم مبتذل باز یاد همان دوران دبیرستانم میافتم که به هر شوخی احمقانهای میخندیدم. من آدم از لحاظ جنسی آدم مبتذلی بودم چون انگار با خندیدنم در مورد موضوعی اظهار نظر صریح میکردم که از آن هیچ چیز نمیدانستم. حالا هم این دربان صحبت طولانی مبتذلی را با من شروع کرده بود که از آن هیچ سر در نمیاورد. صحبتهایش ازفرق سر شروع میشد و به نوک پا ختم میشد. البته به صورتی کاملاً طبیعی یک جایی آن وسطها گیر کرده بود و بالاتر نمیرفت. بعدازظهر خیلی گرمی نبود و به جز همان هتل مسخرهی او خوش گذشته بود. ولی باز هم نمیشد آدم خستهکنندهای را که یکسره مزخرف میگوید را تحمل کرد. ان هم وقتی که موضوع صحبت برایم ناراحت کننده بود. آدم نادان تازه شروع کرد به شوخی کردن. اهی از نا امیدی کشیدم که چرا موقع حساب کردن زیادی با او گرم گرفتهام. ولی خب یککم یککم رسید به اصل داستان. که او خیلی هم هتلدار وظیفهشناسی نیست و اگر خواستم میتواند یک اتاق در اختیار ما قرار دهد. برای یک ساعت و پول زیادی نمیگیرد و از لحاظ امنیت هم خیالم راحت باشد! هوس کردم در جواب محبتش لپش را بکشم. ولی هیچ وقت از این شوخیهای بینمک نمیکنم. داشتم فکر کردم که چه چیزی میشود در جوابش گفت که بلند شد و رسمی خداحافظی کرد. ولی آخرش گفت که روی حرفهایش حساب کنم، چشمکی زد و رفت. احمق نمیدانست که من خانهام از خودم است و زهرا پایش را در آن خانه نمیگذارد، وگرنه بقیهاش ساده است. همین الان هم اگر کمی بیانصافی میکردم، کار تمام بود. هروقت زیاد باهاش مهربان میشدم، چشماش محو میشد و دیگه از جایی خبر نداشت. چرا آنوفتها ازش نمیخواستم؟ گاهی فکر میکنم که خیلی آدم رقیقالقلبی هستم، ولی اگر کمی کلیتر به ماجرا نگاه کنم، به کل قضیهی زهرا و دروغهایی که گفتم اوضاع شکل دیگری میشود. هوس کردم پیاده بروم تا خانهی زهرا. کمی دورتر منتظر بشوم و دنبالش بیایم که چطوری میاید سر قرارمان. * * * اتوبوس پر آدم بود که داشتند برای فوتبالیستها گلویشان را پاره میکردند. امیدوار بودم زهرا نگاهشان کند، نکرد. همیشه یک کم خنگ به نظرمیرسید. انگار نمیفهمیدکجاست. وقتی همسایهمان بودند یک بار رفته بودم خانهشان و اتاقش را دیده بودم. مثل یک سلول به نظر میرسید، بس که کوچک بود. احساس میکردم که مخش هم همان اندازه مانده. شاید البته منظورم را درست به شما شنونده گرامی منتقل نکردم. منظورم این نیست که باهوش نبود، منظورم این است که نفهم بود. اتفاقاًهوش و کمالات زیاد داشت. راحت نمیشد باهاش شوخی کرد چون معنی اصلی حرفت را میفهیمد یا توی شلوغیها حواسش خیلی جمع بود. ولی در عوض، خارج از آن سلول غبارگرفتهی ذهنش از هیچ چیز نمیخواست سر درآورد. توی اتوبوس هم سرش به بیرون بود و نمیدانم چه چیزی دیده بود که از این همه آدم خوشحال برایش جالبتر بود. حتی نفهمیده بود که من دارم نگاهش میکنم. . . . . . . . . به هزاران نفری که برای فوتبال خوشحالی میکردند پیوستیم. وسط جمعیت بودیم. همه شعار میدادند. باد خنک تابستانی همه را به هبجان آورده بود. زهرا هم کیف کرده بود. چشمانش میخندیدند. خوشحال بود. یک جا بنز پلیس به مردم گفت که متفرق شوند واحمق به مغزش خطور نکرده بود که او فقط یک ماشین است و ما هزار نفر. در یک آن همه به سمتش حمله کردیم. زهرا از خوشحالی جیغ کشید. تو نیم ساعتی که قاطی جمعیت بودیم چندبار گم شد و پیدا شد. نزدیک یک چهارراه، یک لحظه هم را گم کردیم و او را دیدم که به سمت مخالف میرود. اگر الان نه، هیچ وقت دیگری نمیشد. دستم را دراز کردم و گرفتمش. انگار که مست خوشی جمعیت بود. به سمتم آمد. یک پایش را روی هوا برد و ادای افتادن درآورد. نزدیک بود بیاید توی بغلم که خودم را عقب کشیدم. . . و دوباره خودش شد. کمی قرمز شد. ولی لبش را ورنچید. لبش را ورنچید. ارام گفت بریم یکجای خلوتتر. نشنیدم. دفعهی دوم که جملهاش را داد زد صدایش خوشحال بود. رفتیم کنار خیابان و قاطی ملتی شدیم که فقط نگاه میکردند. دستش خیلی نرم نبود و احساس نمیکردم که اتفاق خوشایندی برایم افتاده باشد. ولی سرخوشی شجاعتم برایم مانده بود. شجاعتی که از موقعی که از زندان برگشتم گمشده بود و جایش را آن احساس ناراحت شهوانی گرفته بود. ثمرهی سالهای سخت زندان رفتن بود که میان کلی جاعل مثل خودم گیر افتاده بودم و هیچ کدامشان حتی حوصلهی نگاه کردن به بغلیشان را هم نداشتند و من دلم برای همهی بازدیدکنندههایی که به بازدید خودم و بقیه میآمدند غنج میرفت. ولی از همان موقع هیچ چیز عادی مرا راضی نمیکرد. دلم میخواست سه نفر باشیم، دلم میخواست دستهایم را ببندند. دلم میخواست من دستهایشان را ببندم. دلم میخواست به دختر همسایهمان تجاوز کنم. . . ولی بعد از آزاد شدن فقط توانستم سرش را شیره بمالم. کمی بعد که خانهام را مستقل کردم دیگر یک نامزد تمام وفت داشتم که همسایهام نبود. کاش آدم شوخ و شنگتری بود. کاش رهاتر بود. کاش همان دختر دبیرستانی شوخ و شنگی بود که همیشه میخواستم. نگاهش کردم که چقدر قیافهاش کج و کوله شده بود. موقع خوشحالی همیشه هر وقت نگاهش میکردم بلافاصله زشت میشد. ولی حس بدی بهش نداشتم. حس عجیبی بود. وقتی دستگیرم کردند هم همینطور بود. از پاسبان بدم نمیآمد. احساس دلسوزی برایش میکردم. انگار من او را دستگیر کردهام و دوستش داشتم. وسط کتکی که از مردم میخوردم دلم میخواست که پاسبان را بغل کنم. . . حوصلهام سر رفته بود. شعارها و هوراها همه مثل هم بودند و فقط تکرار میشد. انگار کن که مردم فقط برای این در خیابان مانده بودند که کسی بهشان نگفته بود بروند خانه. فکر میکردم که این ازادی حالشان را گرفته بود.الگانسها پلیس دور ایستاده بودند و فقط نگاه میکردند. چند نفری خواستند سعار سیاسی بدهند که تحقیر شدند. جوابهایی که گرفتند بامزه بود. من میخندیدم. حتی زهرا هم توانست بهشان خندید. و حتی یک سرباز وظیفه هم که نزدیکتر بود نیشش باز شد. ولی من حوصلهام سررفته بود. دست زهرا را گرفتم و کشیدم. اینبار لب ورچید.ولی دستش را بیرون نکشید. کمی ان طرفتر رفتیم. دوباره اختیارم از دستم دررفته بود. دستش را محکمتر گرفتم. فایده نداشت. چیز دندانگیری نبود. نگاهش کردم که ترسیده بود. این جور وقتها خوشگل میشد. یاد ریحان افتادم. دستش را محکم فشار دادم. آخش درامد. محل نگذاشتم. کشیدمش سمت پارک. تا شب باهاش حرف زدم. همه چیز را گفتم. روز خوبی بود. کمی خوشحال بودم. خوشی مردم دور و برمان ادامه داشت. چیزهایی را که میدانستم نباید بگویم گفتم. فرقی برایم نداشت که چکار میکند. اشک توی چشماش جمع شده بود. توفیری میکرد؟ از زیرزمین و روزهای توفانی و بازی باد برایش گفتم، از توالتهای بند جاعلین، ازجاهای شلوغ و خودش. از زبری دستش. هیچ چیزی نگفت. الان دارد نگاهم میکند. آرام میگوید که از مادرش میترسد. از شوهر آیندهاش(میداند که من نخواهم بود). آخرش اضافه میکند که ولی اگر راهی باشد. . . .مهربانانه خواهم خندید. وقتی نرم شود حتی تنفربرانگیز هم نخواهد بود. بیاهمیت میشود. اطرافمان همه جوان بودند و هیچ پیرزنی نبود. هر کدام شکل خودشان بودند. بعد از دور چند عرب کم کم ظاهر میشوند. به طرز عجیبی احساس میکنم که کم کم دارند ظاهر میشوند. اول دستها، بعد کفشها، و سپس یک دشداشه، صدای خندهشان قبل از ظاهر شدن سرشان به گوش میرسد. کمی دورتر از ما روی زمین مینشینند و بساط چایی را پهن میکنند. تا به حال عربی را ندیده بودم که در پارک روی زمین بنشیند. کمی مشکوک به نظر میرسند. انگار عرب نیستند، به دقت که نگاه میکنم میبینم چهرههایشان شبیه افغانهاست. مثل همین زهرا. فکر میکنم. . . فکری به نظرم نمیرسد. صدای زهرا از آن دورها میآید. فکر میکنم رفته است و دارد از دور صدایم میزند. وقتی سرم را برمیگردانم و او را کنارم میبینم تعجب میکنم. ولی دیگر شکل خودش نیست. یکی از آن پیرزنهای هتل کنار من نشسته است که چادر سیاه و شلوار گشاد زهرا را پوشیده است. یک تکه نان دستش گرفته و آرام آرام آرام دارد آن را سق میزند. این فکر که کی سق زدنش تمام میشود باعث میشود که دلم فشرده شود. زهرای واقعی داشت کنار من تقریباً جیغ میکشید. میگفت پیرزنه به زور او را از جایش بلند کرده است و به جایش نشسته است. . . حتی زهرا هم دروغ میگوید؟ مسدّس
7:52 PM \| علی \| نظرات [0]

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 >>

تعداد بازدیدکنندگان : 12969

Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها